Begrafenis > speech van Christel & Jorga (Dochters van Peer)

Christel:
Daar staan we dan, 3 jaar op kunnen voorbeiden en toch nog even onwerkelijk.

6 juni 2007 kregen we te horen dat je ongeneeslijk ziek was en waarschijnlijk niet lang meer te leven had. Diezelfde dag kon ik je vertellen dat ik eindelijk zwanger was. Mijn grootste wens en ergste nachtmerrie op één en dezelfde dag uit gekomen.
Hoe bizar en dubbel was dat! Je beloofde me dat je er alles aan zou doen om de geboorte van ons kindje te halen. En dat heb je…. en hoe. Niet alleen Kate, maar ook Carmens geboorte heb je nog mee mogen maken. En we hebben zelfs nog samen geskied vorig jaar maart. Ondanks de laatste drie jaar waarin je zoveel hebt moeten doorstaan, zijn wij zo blij dat je die tijd er toch nog bij gekregen hebt en we nog van je hebben kunnen genieten. We hadden het voor geen goud willen missen.

Jorga:
Lieve papa, Of zal ik Peertje zeggen, zoals ik je altijd liefkozend noemde? Dit afscheid komt veel te vroeg. We proberen je te herinneren zoals je was voor die akelige ziekte begon.
Zo zal ik nooit vergeten hoe jij me als klein meisje wel eens meenam naar het Zuiderpark voor een wedstrijd van FC Den Haag. Samen op de tribune de voetballers aanmoedigen. Ik denk dat ik een jaar of 8 was, begreep helemaal niets van het spel, maar vond het fantastisch om daar met jou te zijn. Je trof het niet, dat je na twee dochters, ook nog eens twee schoonzonen kreeg die niet van voetbal hielden. Gelukkig kon jij er wel om lachen.

Een dag die ik nooit zal vergeten was 12 september 2003 en niet alleen omdat het mijn trouwdag was. Ik had jou gevraagd of je me weg wilde geven aan Yvo. Talloze keren hebben we het geoefend. Stijf van de zenuwen stonden we samen achter de coulissen klaar om de volle kapel in te lopen. Het duurde een eeuwigheid voordat de muziek was afgelopen en we mochten gaan lopen. Gelukkig ging alles goed. Vol trots liep je met mij aan je arm naar het altaar waar Yvo ons op stond te wachten. Een prachtig moment dat ik nog vaak op film zal terugkijken.

Christel:
Wat we het meest zullen missen zijn onze vader-dochter dagjes. Harinkje of patatje eten op vlaggetjesdag, bezoekjes aan concerten, de opera, musicals en rommelmarkten, op zaterdag jou helpen met de kachels, maar ook de reizen en weekendjes weg die we samen deelden. Waardevolle herinneringen hebben we aan de vakanties die we samen met jou en Mike hebben doorgebracht. En zeker de laatste jaren, zoals wintersport, Frankrijk, Indonesië en Kenia. Onze liefde voor reizen hebben we mede aan jou te danken. Hopelijk reis je op alle volgende reizen ook met ons mee.

Jorga:
Toen Loïs, onze oudste dochter werd geboren, en jij voor het eerst opa werd, gebeurde er iets met je… Je veranderde in een supertrotse opa die zijn hand niet omdraaide voor een vieze luier en een flesje. Je bloeide op als je haar zag en wilde zoveel mogelijk bij haar zijn. Zelfs zo erg dat je me regelmatig belde met de vraag wanneer ik weer eens met haar langs kwam, je had haar al zó lang niet meer gezien…. terwijl we de vorige dag nog op visite waren geweest! Ook na de geboorte van Kate en daarna Carmen liet je zien hoe enorm gek je op je kleindochters was. En zij op jou. Je zei vaak hoe erg je het vond ze niet te kunnen zien opgroeien. Wij zijn vooral blij dat ze je gekend hebben en zullen ze aan de hand van foto’s en verhalen vertellen hoe fantastisch hun opa Peer was.

Christel:
Vorig jaar januari waren we op het feest van je zus Wil. Het thema was flower power en we hadden ons flink uitgedost. Jij had een heel fout oranje jaren zeventig pak van mij aan, wijduitlopende broekspijpen, een lange zwartharige pruik op en je leefde je zo in dat je zelfs een joint had gedraaid waarmee je in in je mond rondliep. Je zag er echt NIET uit en tegelijkertijd zag je er GEWELDIG uit. Wat hebben we gelachen die avond!
Het was mooi om te zien hoe je ten volle genoot van het feest en het feit dat je erbij kon zijn na alle zware chemokuren en bestralingen. Je hebt de hele avond gedanst en gek gedaan alsof het je laatste was.
Op een gegeven moment vroeg je me of ik met je wilde dansen, wat je altijd deed als je de kans kreeg want je was gek op dansen. Terwijl we lekker aan het dansen waren fluisterde je in m’n oor…. “Dit ga ik het meeste missen als ik straks dood ben… dansen met mijn dochters”.
Ik heb hevig moeten slikken en antwoordde: "Wij ook pap!"
Achteraf een hele mooie herinnering, want ook al duurde het nog 1,5 jaar voordat je werkelijk stierf, het was wel de laatste avond dat jij & ik samen gedanst hebben. Uberhaupt de laatste keer dat je gedanst hebt.
Lieve pap, ik beloof je dat elke keer als ik weer dans in dit leven, ik in gedachten samen met jou zal dansen, dans jij dan daar boven ook met mij?

Jorga:
Lieve Peer, we moeten verder zonder jou, maar weten dat je toch altijd een beetje bij ons zal zijn. We zullen er alles aan doen om te zorgen dat je trots op ons kunt zijn, net zoals wij enorm trots zijn om jouw dochters te zijn. Ooit zien we elkaar weer terug en tot die tijd hoeven we alleen maar naar elkaar en je kleindochters te kijken om iets van jou terug te zien.

Samen:
Dag lieve pap, wat zullen we je missen, ook namens Yvo en Daan, Loïs, Kate en Carmen.
Hele dikke knuffel en veel kusjes van ons allemaal.